ای نگاهت نخی از مخمل و از ابریشم                               
                   چند وقتی است که هر شب به تو می اندیشم
 
به تو آری به تو یعنی به همان منظر دور،  
                    به همان سبز صمیمی ، به همان باغ بلور
 
به همان سایه ، همان وهم ، همان تصویری 
                     که سراغش ز غزلهای خودم میگیری ؛
 
به تبسم ، به تکلف ، به دل آرایی تو ...
                     به خموشی ، به تماشا ، به شکیبایی تو
 
به نفسهای تو در سایه سنگین سکوت،
                     به سخنهای تو با لهجه شیرین سکوت،
 
به همان زل زدن از فاصله دور به هم
                     یعنی آن شیوه فهماندن منظور به هم
 
شبحی چند شب است آفت جانم شده است
                      اول اسم کسی ورد زبانم شده است،

 در من انگار کسی در پی انکار من است ،
                      یک نفر مثل خودم عاشق دیدار من است،
 
یک نفر ساده ، چنان ساده که از سادگیش
                       میشود یک شبه پی برد به دلداد گی اش
 
یک نفر سبز ، چنان سبز ، که از سرسبزیش
                       میتوان پل زد از احساس خدا تا دل خویش ،
 
رعشه ای چند شب است آفت جانم شده است
                       اول اسم کسی ورد زبانم شده است ...
 
 آی بی رنگ تر از آینه یک لحظه بایست ؛
                       راستی این شبح هر شبه تصویر تو نیست؟!
 
اگر این حادثه هر شبه تصویر تو نیست ؛
                       پس چرا رنگ تو با آینه این قدر یکی است؟!
 
حتم دارم که تویی آن شبح آینه پوش ...
                       عاشقی جرم قشنگی است به انکار مکوش
 
آری آن سایه که شب آفت جانم شده بود،
                        آن الفبا که همه ورد زبانم  شده بود ...
 
اینک از پشت دل آینه پیدا شده است ،
                        و تماشاگه این خیل تماشا شده است؛
 
آن الفبای دبستانی دلخواه تویی ...
                         عشق من آن شبح شاد شبانگاه تویی

                                                       بهروز یاسمی

قرن ما روزگار مرگ انسانيت است
سينه ي دنيا ز خوبي ها تهي است
صحبت از آزادگي,پاکي,مروت,ابلهي است!
صحبت ازموسي و عيسي و محمد نابجاست
قرن "موسي چمبه" هاست!
روزگار مرگ انسانيت است:
من که از پزمردن يک شاخه گل,
از نگاه ساکت يک کودک بيمار,
از فغان يک قناري در قفس,
از غم يک مرد در زنجير,حتي قاتلي بر دار
اشک در چشمان و بغضم در گلوست.
وندرين ايام,زهرم در پياله,زهر مارم در سبوست
مرگ او را از کجا باور کنم؟

صحبت از پزمردن يک برگ نيست.
واي!جنگل را بيابان مي کنند.
دست خون آلود را در پيش چشم خلق پنهان مي کنند!
هيچ حيواني به حيواني نمي دارد روا
آنچه اين نامردمان با جان انسان مي کنند!

صحبت از پزمردن يک برگ نيست
فرض کن:مرگ قناري در قفس هم مرگ نيست
فرض کن:يک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست
فرض کن:جنگل بيابان بود از روز نخست!
در کويري سوت و کور,
در ميان مردمي با اين مصيبت ها صبور,
صحبت از مرگ محبت,مرگ عشق,
گفتگو از مرگ انسانيت است!
                                           

                                               فريدون مشيري