من و تو با هم

ما ي تاريخيم ،نبض فرياديم

سقف والاي مرز آزاديم

ما ستون هاي سخت بنياديم

گندم سبز دشت آباديم

من و تو با هم

از بهارانيم ،ابر و بارانيم

جنگل سبز،سرو دارانيم

در تن گلها نطفه ي عطريم ،نقطه ي عطفيم

با هم

نور خورشيديم ،صبح اميديم

بي هم

شب تاريكيم ،راه باريكيم

كه به پرتگاه سخت نابودي،بس چه نزديكيم

من و تو با هم

مثل يك كوهيم ،سرنشينان كشتي نوحيم

من و تو بي هم

تن بي روحيم

من و تو بي هم

آنقدر هيچيم ،آنقدر خالي نه به دل قيلي نه به سر قالي

زخمي دست باد پائيزيم

از غم و از درد،هر دو لبريزيم

من و تو با هم

بدتر از اينها ،گر زمين افتيم باز برخيزيم

من و تو بي هم

گر چه موجوديم ،گر زمين افتيم هر دو نابوديم

ليك ما با هم هر دو پا برجا ،هر دو در سوديم

بشكن اين جام پوچ پايان را

چشم خود باز كن

دفتر عشق را زين پس آغاز كن

پا اگر بسته

آسمان باز است قصد پرواز است

                                                                          مسعود فردمنش

با تو حكايتي دگر

اين دل ما بسر كند

شب سياه قصه

راهواي تو سحر كند

باور ما نمي شود

درسر ما نمي  رود

از گذر سينه ئ ما

يار دگر گذر كند

شكوه بسي شنيده ام

از دل درد كشيده ام

كور شوم جز تو اگر

زمزمه يي دگر كند

مقصد و مقصودم تويي

عشقم و معبودم تويي

از تو حذر نمي كنم

سايه مگر سفر كند

چاره ئ كار ما تويي

ياور و يار ما تويي

توبه نمي كند اثر

مرگ مگر اثر كند

مجرم آزاده منم

تن به جزا داده منم

قاضي درگاه تويي حكم سحرگاه تويي

                                               مسعود فردمنش