با تو حكايتي دگر

اين دل ما بسر كند

شب سياه قصه

راهواي تو سحر كند

باور ما نمي شود

درسر ما نمي  رود

از گذر سينه ئ ما

يار دگر گذر كند

شكوه بسي شنيده ام

از دل درد كشيده ام

كور شوم جز تو اگر

زمزمه يي دگر كند

مقصد و مقصودم تويي

عشقم و معبودم تويي

از تو حذر نمي كنم

سايه مگر سفر كند

چاره ئ كار ما تويي

ياور و يار ما تويي

توبه نمي كند اثر

مرگ مگر اثر كند

مجرم آزاده منم

تن به جزا داده منم

قاضي درگاه تويي حكم سحرگاه تويي

                                               مسعود فردمنش